سه‌شنبه، دی ۰۵، ۱۳۸۵
برادران روحاني




برگرفته از همشهري


خانوادة روحاني پس از پايان المپيك آسيايي دوحه يكي از پرافتخارترين خانواده‌هاي آسيا به حساب مي‌آيند.

دو پسر كاكل‌زري آن‌ها حسن و حسين، با مدال‌هاي طلايي كه در كاراته گرفتند، هم ايران را از جايگاه نهم جدول مدال‌ها به ردة ششم بردند و هم نام خانوادة روحاني را در تاريخ ورزش آسيا ثبت كردند. حسن و حسين، اولين دوقلوهايي هستند كه در المپيك آسيايي شركت كردند و طلا گرفتند.

البته اين دو كاراته‌كاي زنجاني، پيش از اين هم يك بار ديگر، نام خودشان را در ورزش دنيا ثبت كرده‌اند. در مسابقات جوانان جهان در تركيه، حسن و حسين كه در يك وزن شركت كرده بودند، در فينال به هم مي‌‌خورند. در مسابقة فينال، همه مي‌نشينند تا مبارزة دوقلوهاي ايراني را ببينند. اما سي ثانيه از آغاز مبارزه مي‌‌گذرد و حسين و حسن حتي از جايشان تكان نمي‌‌خورند.

كار به جايي مي‌رسد كه داوران به آن‌ها گير مي‌‌دهند و از آن‌ها مي‌خواهند به جان هم بيفتند. اما تنها كاري كه دوقلوهاي ايراني انجام مي‌‌دهند، زل زدن به چشم يكديگر است.

دست آخر كار به جايي مي‌كشد كه حسن دستكش‌هايش را درمي‌آورد و مي‌رود سمت حسين تا روي او را ببوسد. حسن بابت پانزده ثانيه‌اي كه از حسين بزرگ‌تر بود، از فينال كنار كشيد تا برادر كوچك‌تر، مدال طلاي مسابقات را مال خود كند.

البته آن روز، اولين باري نبود كه دوقلوهاي روحاني از مبارزه با همه فرار مي‌كردند. حسن مي‌گويد: «تا حالا نشده كه با هم مبارزه كنيم. نمي‌توانيم همديگر را بزنيم. بعضي وقت‌ها توي تمرين، كس ديگري نيست، اما باز هم با هم مبارزه نمي‌كنيم. نه كه تمام قلق‌هاي هم را بلديم، ديگر فايده‌اي ندارد كه با هم تمرين كنيم.»

دوقلوها با هم كاراته را آغاز كردند. آن‌ها حتي با هم به باشگاه رزمي محله رفتند تا اسمشان را براي كلاس كاراته بنويسند. آن‌ها شش سال تمام با هم لگد زدند و با هم كمربند گرفتند تا اين كه به تيم ملي نوجوانان رسيدند.



اما به خاطر اين كه هم‌وزن بودند، هميشه يكي از آن‌ها كنار مي‌كشيد تا ديگري بتواند به مسابقات بين‌المللي برود. اين‌جا هم دوقلوها به راحتي مشكل را حل كردند. حسن در يك دوره پرخوري، توانست وزنش را پنج كيلو بالاتر ببرد تا در يك وزن بالاتر شركت كند و ديگر رقيب حسين به حساب نيايد.

با وجود اين، آن‌ها هميشه با هم هستند. وقتي يكي مبارزه مي‌كند، ديگري كنار تاتامي تماشا مي‌كند. وقتي يكي ضربة محكمي مي‌خورد، ديگري هم درد را حس مي‌كند. هر وقت يكي از دوقلوها به يك ضربة خاص فكر مي‌كند، ديگري روي تاتامي، آن ضربه را به حريف مي‌زند و امتياز مي‌گيرد.

يك مرتبه در مسابقات جوانان جهان، حسن در نيمه نهايي با حريف ترك مسابقه داشت. با اين كه حسن از رقيب پيش بود، اما كاراته‌كاي ترك با ضرباتِ خارج از كنترل، به جان حسن افتاد و در عرض چند ثانيه لبش پاره شد و صورتش خوني. حسين اين صحنه را كه ديد، رفت روي تاتامي.

اگر مربيان ايران دخالت نمي‌كردند ممكن بود كار به جاي باريك بكشد. اما او را به زور بيرون بردند و همه ديدند كه حسين براي كاراته‌كاي ترك خط و نشان مي‌كشد: «اگر برسي فينال، بيچاره‌ات مي‌كنم!» البته حسن آن مسابقه را برد تا حسن و حسين در فينال به هم بخورند و حسن با آن سناريو به نفع برادر كوچك‌تر كنار بكشد.

با اين كه دوقلو هستند، اما شباهت چنداني به هم ندارند. براي همين، آرزو به دل مانده‌اند كه يك بار جاي هم، روي تاتامي مسابقه بدهند و كسي مچ‌شان را نگيرد.

حسين الگوي حسن است و هر دو در اين كه مادرشان بزرگ‌ترين مربي‌شان بوده، شك ندارند. تصورش را بكنيد كه مادر دوقلوهاي روحاني، هر روز مجبور بوده لباس عرق كردة دو پسرش را بشورد. بالاخره داشتن دو قهرمان آسيا غير از آن سختي‌ها، لذت‌هايي هم داشته. شبيه لذتي كه پس از كسب دو طلاي منفي 60 و منفي 65 كيلوي المپيك آسيايي به خانوادة آن‌ها دست داد.

منبع : همشهري

در مورد هادي و مهروز ساعي و صمد و آيدين نيكخواه‌ بهرامي هم مطالب جالبي نوشته

اين Post را مریم در زمان ۲:۰۰ ب.ظ. ارسال كرده

نظرات ديگران

 ناشناس نوشته

ازین دوتا گل پسر خبر داشتم ولی نه به این کاملی...موهای تنم راست شد..نازی ،فرض کن : حسن بخاطر 15 ثانیه حس بزرگتری داره......خدا نگهشون داره

۱۳۸۵ دی ۶, چهارشنبه ساعت ۹:۵۸:۰۰ (‎+۳:۳۰ گرینویچ)  

 ناشناس نوشته

راستی یه چیزی :این کلامم مخاطبش اونایین که تو همین شرکت معظم مشغول بکارند ،و اصلاً هم "کنجکاو"نیستن!!!!!!!!!!!!و این صفحه ی نازنین تو favoriteshoonنیست !!!!!!!!بابا یک کلوم ،بخدا نظرات کارشناسی!!!!!!!!خاصی نمیخواد عزیزان کنجکاو من:بهروزی

۱۳۸۵ دی ۶, چهارشنبه ساعت ۱۰:۰۶:۰۰ (‎+۳:۳۰ گرینویچ)  

نظر دهيد -  وب سايت گوارا