چیزی که مسلم است اینست که روزی خواهد رسید که شما در یقه پیراهن خود هم دسترسی به اینترنت خواهید داشت . شاهد موضوع هم گسترش و تصاعد روزافزون این شبکه در جاهایی است که گاهاً حتی برخی امکانات اولیه زندگی هم در آنجا در دسترس نمی باشد. دانشمندان و کارشناسان آی تی دنیا برای رفع پاره ای محدودیتها و گسترش سریعتر این شبکه بسترهای دیگری به غیر از خطوط تلفن و دیتا را نیز در نظر دارند . به طور مثال یکی از قدیمی ترین ترها در این خصوص انتقال اطلاعات از طریق خطوط انتقال برق می باشد که در برخی شهرهای آمریکا مانند تگزاس در حال اجرا است و قرار است بعد از تکمیل شبکه 2 میلیون خانه در شمال تگزاس از طریق خطوط انتقال برق و پریز برق خانه خود به اینترنت بسیار پرسرعت و با پهنای باند بالا دسترسی داشته باشند

و اما آخرین و جدیدترین ایده انتقال اطلاعات از طریق خطوط انتقال گاز شهری است . مجری طرح مذکور معتقد است بعد از دستیابی به تکنولوژی انتقال سیکنالهای تلویزیونهای کابلی و سیکنالهای اپتیک از طریق لوله ها می بایست این تکنولوژی برای دسترسی به شبکه اینترنت پرسرعت و ارزان با استفاده از خطوط گاز شهری گسترش یابد
در آمریکا 62 درصد از خانه ها به شبکه گاز شهری متصلند که این شبکه بستر مناسب و ارزانی است برای اجرای این طرح. اساس کار هم بر مبنای انتقال امواج در ویوگایدها در فرکانسهای ماکرو ویو می باشد
از این پس رقابت گسترش اینترنت در خطوط انتقال دیتا ، برق و گاز به تعبیر کارشناسان جنگ کوک و پپسی (اصطلاحی که برای رقابت دیرینه کوکاکولا و پپسی بکار میرود) خواهد بود. برای ما هم این موضوع چندان دور از ذهن نیست چون با وجود شبکه گسترده گاز شهری در ایران و همچنین وجود تجربه اینترنت نفتی در کشور اجرای طرح اینترنت گازی هم به جهت اجرا و هم به جهت آلودگی کمتری که ایجاد می کند بسیار مرقون به صرفه است. اما باید در نظر داشت که این اینترنت هم بو می دهد و هم نشتی اش خطرناک تر است