دوم مارس 1998 روز سیاهی برای یک خانواده اتریشی بود. روزی که دختر ده ساله خانواده کامپوش در راه مدرسه اش در وین ناپدید شد . پس از هشت سال او هرگز خبر یا نشانی از او یافت نشد. خانواده او و بسیاری از خیرخواهان جامعه و کسانی که برای او نگران بودند برای یافتن او فعالیت بسیاری را در کوچه وخیابان ها و اینترنت آغاز کردند . اما هیچ نشانی از او یافت نشد .
اما ناتاشا پنج شنبه گذشته بعد از هشت سال به آغوش خانواد ه اش بازگشت . اودر این سالهای سخت اسیر مردی 44 ساله یه نام ولفگانگ پریکلوپیل بوده است که برای رسیدن به مقاصد شومش این دختر بیگناه را غریب به نه سال در مکانی مخفی در زیر حیاط و آشپزخانه خانه اش محبوس نموده بوده است. تا نهایتاً پلیس چهار شنبه در بازرسی از خانه او که بدلیل تصادف با قطار به درک رجعت نموده بوده به طور معجزه آسایی این دختر را از زندان هشت ساله خود خارج کرده است
چیزی که شگفت آور بود امید خانواده ناتاشا بوده است که به گفته خودشان در این هشت سال مطمئن بوده اند که حتماً روزی باز خواهد گشت . و خدا را شکر که بازهم انرژی مثبت و ذهن امیدوار این خانواده نا امید نگشت. خانواده کامپوش که هشت سال گریسته بودند باز هم میگریند اما اینبار اشک شوق است که از گونه هایشان سرازیر بود
از روز پنجشنبه غالب خبرگزاریها و شبکه های تلویزیونی به پخش گزارش هایی در این خصوص پرداخته اند . اما بدلیل حفظ حرمت ناتاشا هیچیک تصویری از اینروزهای او منتشر نکرده اند
منبع : سی ان ان ، یاهو ، رویترز

توضیح و اصلاح :اینکه با کسب اطلاعات بیشتر و انتشار جزئیات کامل تر متوجه شدم دخترک وقتی که مشغول تمیز کردن خودروی زندانبان خود ! بوده است ، همزمان صدای تلفن هم به صدا درمی آید و ولفگانگ برای پاسخ به آن به داخل منزل می رود و دخترک با استفاده از صدای زیاد جاروی برقی ، بدون اینکه او متوجه شود از منزل فرار می کند و پس از طی کردن راهی که هشت سال به خاطر سپرده بوده ، به منزلشان که در همان حوالی بوده است برمی گردد . ولفگانگ ملعون هم بلافاصله پس از آگاهی از فرار او دست به خودکشی با قطار! میزند
ضمن اینکه طبق نظر برخی کارشناسان ناتاشا دچار سندرم استکهلم شده بوده است.عارضه ای که در اسارتها طولانی نوعی رابطه خدا و بندگی بین زندان و زندانبان ایجاد می کند